DOLAR 7,8245
EURO 9,1949
ALTIN 477,02
BIST 1.123
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 24°C
Gök Gürültülü
İstanbul
24°C
Gök Gürültülü
Per 25°C
Cum 26°C
Cts 27°C
Paz 28°C

Başarının kimyası mücadele ruhu

27.08.2019
6.410
A+
A-

Umutlar, yaşanan hayatlar, başarısızlıklar, kırılan kalpler, verilen mücadeleler…

Peşi sıra eklenen hedefler, yarım kalan hikayeler, ertelenen hayaller, ödenen bedeller…
Kolay olsa keşke ulaşmak, mücadele etmeden bir çırpıda elde ediversek istediklerimizi. Keşke olsa ama olmuyor değil mi? Neden bu kadar çok uğraşıyoruz ki? Hayat daha kolay olsa. İstediğim o uzaktan kumandalı arabayı hemen alsalar keşke. Aşık olduğum kız çıkma teklifimi şıp diye kabul etse. Girmek istediğim iş için daha ben başvurmadan “tam da aradığımız kişisiniz” diye onlar beni arasa. Düşünmesi bile keyifli sanki.

 

Peki ya sonrası? Ne olmuş sonrasına? Fıstık gibi işte, isteğim işte çalışıyorum daha ne olsun. Daha daha sonrası. İlk günlerin heyecanı geçtikten sonra nasıl olacak duygular. Bu kadar kolay olan ne kadar tatmin edebilir ki insanı. Mücadele etmeden kazanılan zafer yenilginin ertelenmiş halidir aslında. En ufak zorluk karşısında pes etmek için bir zemindir. Atalar ne güzel söylemiş “Zahmetsiz rahmet olmaz” diye.

Çocuk oyuncağından neden sıkılır? Çünkü bilir ki yenisi için bir damla göz yaşı yeterli olacaktır. Hoop yenisi geldi bile. O halde neden uzun süre aynısıyla oynasın ki çocuk? Hatta “elimdekini kırabilirim, nasıl olsa yenisini alacaklar.” diye neden düşünmesin ki. Peki ya bizler, yetişkinler. Neden yetişkin deniyor, belirli bir yaşa gelmek yetişkin olmaya yetiyor mu? Elbette ki hayır. Dün oyuncağını kırdığın gibi bugün çevrendeki kişileri kırıyorsan, sürekli bir şeylerden sıkılıyorsan bir yerlerde bir şeyler eksik kalmış demektir. Ne peki o eksik olan? Söylüyorum; Mü – ca – de – le Ruhu

Bizi biz yapan, hayatımıza anlam ve değer katan o önemli kelime.
Nerede bir başarı hikayesi varsa arkasına bakın hep bir mücadele vardır.
Ailesi bir dediğini iki etmemiş çocuk büyüdüğünde neden doyumsuz ve mutsuz oluyor. Çünkü hiç mücadele etmedi ki. Hiç kendi kendine kalkması için fırsat verilmedi, hep birileri elinden tuttu. “Aman evladım düşersin” diye hep bir adım önceden uyarıldı.

Oysa, bir başarısızlık sonrası başarmanın tadı ve hazzı başka nerede var? Düştükten sonra ayağa kalkabiliyorsan süreklilik var. Süreklilikle birlikte hayatına mücadele etme güdüsünü alabiliyorsan başarı var. Ancak o zaman başarının hazzını doyasıya yaşayabilir insan.
Peki nasıl yapabiliriz, nasıl sürekliliği sağlayabiliriz? Bu cevapları yazımın ikinci bölümünde aktaracağım. O zamana dek sağlıcakla kalın.

 


YORUMLAR

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.